جان بیدار
وقتی خنده هایت را میبینم کیف میکنم. اما وقتی موهای سفیدت را نظاره میکنم ناگاه غمی بزرگ بر دلم مینشیند.
نمیتوانم به صورت مهربانت لبخند نزنم.
فقط غمگین میشوم. و رحم بر من چیره میشود.
عمری که سپری میشود و بدنی که روزبروز فرسوده تر میشود. آگاهی که خسته و خسته به کندی رو به زوال می رود.
خستگی از دنیا و فرسودگی تن.
من فقط آن قلب معصوم و پاکت را میخواهم. من فقط آن دلسوزی ها را میخواهم که نمیتوان دید.
عشق معنا می یابد با وجود شما.
میخواهم دستانت را ببوسم که باشی و فقط باشی با لبهای خندانت کنار من.
مادرم و پدرم
برچسب:
نویسنده: الینا اسدی